مسئوليت بزرگ ، يعنى سعادت ملت را شما و ما بايد بيمه كنيم : قشر روحانى و قشر دانشگاهى . سعادت ملت را شماها بايد بيمه كنيد . اين مسئوليت به دوشتان آمده ، نرفتيد زارع بشويد . اگر زارع بوديد مسئوليت داشتيد ، اما نه اين مسئوليت را . اگر يك كاسبى بوديد مسئوليت داشتيد در حدود شعاع خودتان ؛ اما الآن مسئوليت ، مسئوليت يك ملت است ؛ مسئوليت يك كشور است . مسئوليت براى اسلام است . مقابل خدا ، الآن همه مسئوليم . بايد همهء ما كوشش كنيم ، دانشگاه كوشش كند ، دانشگاههاى دينى كوشش كنند ، دانشگاههاى علمىِ شما كوشش كنند ، انسان درست كنند همه دنبال اين باشيد : انسان . تفاوت انسانهاى الهى و مادى اگر انسانيت را استثنا بكنيد ، يك فردى درست كنيد دانشمند ، يك طبيبى كه بهتر از همهء اطباى دنياست ، اگر اين وجههء انسانى نداشته باشد ، همين طبيب مضر است . همين طبيب وقتى كه مىخواهد يك كسى را معالجه كند ، دنبال منافع است ؛ نه دنبال معالجه ؛ دنبال اين است از اين چقدر درمىآيد ! هر چه بشود بيشتر بدوشد او را . اگر يك طبيب درست كنيد كه انسانى بار بيايد ، او دنبال معالجه است ؛ نه دنبال اينكه از اين چقدر در مىآيد . قضيهء كسب نيست ؛ قضيهء علاج انسانى است ؛ الهى است . يك طبيب مىتواند معالجه‌اش الهى باشد ؛ مىشود معالجه‌اش شيطانى و طاغوتى باشد . معالجهء طاغوتى ، اينكه برود دنبال اينكه چقدر از اين درمىآيد . - چقدر ما قضيهء استخوان لاى زخم ! چقدر ما مىتوانيم از اين استفاده كنيم . هر چقدر مىتوانيم استفاده كنيم معطلش كنيم ! الهى مىخواهد اين را نجات بدهد ، و لو چيزى گيرش نيايد ؛ مىخواهد اين را نجات بدهد . اگر در دانشگاه شما انسان درست شد ، او مىخواهد ملت را نجات بدهد ؛ در فكر اين نيست كه خودم چى باشم ؛ مقام خودم چى باشد ؛ مىخواهد نجات بدهد ؛ و اگر طاغوتى شد ، مىخواهد استفاده كند ؛ نمىخواهد نجات بدهد ؛ مىخواهد خودش را ، براى خودش كار كند ، نه براى كشور